Podsumowanie konferencji NOU 2011

W dniach 17-18 czerwca 2011 roku studenci, doktoranci, pracownicy naukowi, wszyscy żywo zainteresowani problemami polskiego szkolnictwa wyższego i nauki spotkali się na ogólnopolskiej konferencji naukowej Nowe Otwarcie Uniwersytetu zorganizowanej przez Samorząd Szkoły Nauk Społecznych przy IFiS PAN.

Zobacz więcej zdjęć z konferencji NOU

Konferencja rozpoczęła się dyskusją panelową zatytułowaną „O czym w debacie o reformie się nie mówi?” z udziałem Izabeli Wagner i Anny Dzierzgowskiej. Wygłoszone referaty oraz intensywne dyskusje toczone do późna w ciągu dwóch dni konferencji można by pogrupować w następujące wątki tematyczne: dyskursywne konteksty polskiej reformy, organizacja i finansowanie studiów oraz poszczególnych etapów kariery naukowej, alternatywne formy działalności akademickiej (wystąpienia przedstawicieli Wolnego Uniwersytetu Warszawy i Uniwersytetu Krytycznego Krytyki Politycznej), czy wreszcie temat zaangażowanego działania studentów i pracowników naukowych na rzecz przemian współczesnej formuły uniwersytetu.

Gdyby zapytano uczestników konferencji, czy uniwersytet potrzebuje zmian, powiedzieliby, że tak. Jakich? Tu pewnie jednomyślności by zabrakło, choć wśród referentów panowała względna zgoda co do tego, iż wdrażana obecnie reforma szkolnictwa wyższego nie jest dobrą odpowiedzią na wyzwania stojące dzisiaj przed uniwersytetami. „Ale jak krytykować reformę, nie mitologizując status quo?”, zapytywała jedna z uczestniczek, wyrażając przy tym krytyczne ambicje bodaj wszystkich dyskutantów. W czasie konferencji pojawiło się wiele inspirujących odpowiedzi na tę wątpliwość, lecz, jak to zwykle bywa, najłatwiej streścić je w formie pytań. Sami uczestnicy konferencji zrobili tak właśnie podczas sesji podsumowującej spotkanie.

Pytania dotyczyły przede wszystkim misji uniwersytetu. Czy dziś nadal może on być miejscem, w którym jednocześnie uprawia się naukę, kształci studentów i nadaje ton kulturze? Czy da się pogodzić te funkcje w ramach jednego organizmu? Co z nowymi wyzwaniami, stojącymi przed tą instytucją? Czy uniwersytet powinien wziąć na siebie zadania, które wyznaczają mu strategie rządowe i unijne? Czy współpraca z gospodarką powinna być dla uniwersytetu sprawą priorytetową? Na czym polegać powinna jego publiczna misja w nowoczesnych demokracjach? Do czego zobowiązuje prestiż, którym instytucja uniwersytetu wciąż się cieszy?

Nie brakowało też wątpliwości natury poznawczej. Co – czyje działania, zasoby i interesy – składają się dziś na to, co nazywamy uniwersytetem? W jakiej mierze jest to instytucja autonomiczna i samorządna, a w jakiej podległa wobec rynku czy administracji rządowej? Z czyjej perspektywy o uniwersytecie zwykle się mówi i jakich perspektyw w dyskusjach o nim wyraźnie brakuje? O czyich działaniach i zasobach decyduje rząd, reformując uniwersytet, kto na tym traci, a kto może zyskać?

Rozmawialiśmy też o „pracy u podstaw”: o tym czego brakuje w programach nauczania, jak przygotowywać pracowników do prowadzenia dydaktyki, jak wspierać ich w pracy naukowej i jak ją finansować.

Mimo iż nie brakowało na sali tęgich głów i zapału do dyskusji, jedno z kluczowych pytań pozostało bez odpowiedzi. Dlaczego środowisko akademickie tak późno zainteresowało się reformą szkolnictwa wyższego? Dlaczego dopiero po fakcie? Nie chcemy miotać oskarżeniami – ostatecznie i my zorganizowaliśmy konferencję, gdy znowelizowana ustawa o szkolnictwie wyższym została już uchwalona. Mamy nadzieje, że zachęciliśmy uczestników konferencji do prób odpowiedzi na to i inne nurtujące nas pytania o współczesny uniwersytet.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s